آنطوريکه طي سالهاي متمادي توسط اجداد ما بازگو شده است توليد حلوا به زمان صفويه و دوران سلطنت شاه عباس مربوط ميگردد. در زمان سلطنت شاه عباس که مصادف با وزارت مرحوم شيخ بهايي بود. در فصل زمستان جنگي بوقوع پيوست . شاه بوزير مشاور خود دستور مي دهد غذايي جهت لشکريان فراهم آورد که داراي سه خصوصيات عمده باشد . اولا حمل آن آسان ، ثانيا داراي مواد غذايي کافي براي بدن باشد ثالثا مصرف آن با مقداري نان که معمولا سربازان باخود دارند انرژي لازمه را تامين نمايد . شيخ بهايي ضمن مشورت با شخصي بنام جابر عصار متخصص کنجد و شاه شيرينکار متخصص شيره مويز موضوع را در ميان مي گذارد نامبردگان ارائه طريق نموده و بدين ترتيب مرحوم شيخ بهايي حلوا ارده را که 50 درصد آن از دانه کنجد آسياب شده و 50 درصد ديگر شيره (کشمش_انگور_خرما) بود تهيه و با وسايل سنتي آن زمان توليد و ارائه نمود. ماده غذايي بدست آمده مورد استفاده سپاهيان آن زمان قرار گرفت و مطلوب واقع شد.

در سال 1312 شمسي شخصي ايراني بنام حاج مصيب درخشاني که قبلا در باکو شوروي به توليد حلوا اشتغال داشت در ايران شکر و مقداري گلوکز را جايگزين شيره نمود. که در نتيجه حلوا شکري امروزي بدست آمد، و بتدريج سطح توليد توسعه يافته و مصرف عمومي پيدا کرد.

بطوريکه امروزه مدت ده ماه از سال از شهريور تا اواخر خرداد سال بعد در تمام نقاط ايران با توجه به شرايط اقليمي حلوا توليد و مصرف مي شود.