آنطوریکه طی سالهای متمادی توسط اجداد ما بازگو شده است تولید حلوا به زمان صفویه و دوران سلطنت شاه عباس مربوط میگردد. در زمان سلطنت شاه عباس که مصادف با وزارت مرحوم شیخ بهایی بود. در فصل زمستان جنگی بوقوع پیوست . شاه بوزیر مشاور خود دستور می دهد غذایی جهت لشکریان فراهم آورد که دارای سه خصوصیات عمده باشد . اولا حمل آن آسان ، ثانیا دارای مواد غذایی کافی برای بدن باشد ثالثا مصرف آن با مقداری نان که معمولا سربازان باخود دارند انرژی لازمه را تامین نماید . شیخ بهایی ضمن مشورت با شخصی بنام جابر عصار متخصص کنجد و شاه شیرینکار متخصص شیره مویز موضوع را در میان می گذارد نامبردگان ارائه طریق نموده و بدین ترتیب مرحوم شیخ بهایی حلوا ارده را که 50 درصد آن از دانه کنجد آسیاب شده و 50 درصد دیگر شیره (کشمش_انگور_خرما) بود تهیه و با وسایل سنتی آن زمان تولید و ارائه نمود. ماده غذایی بدست آمده مورد استفاده سپاهیان آن زمان قرار گرفت و مطلوب واقع شد.

در سال 1312 شمسی شخصی ایرانی بنام حاج مصیب درخشانی که قبلا در باکو شوروی به تولید حلوا اشتغال داشت در ایران شکر و مقداری گلوکز را جایگزین شیره نمود. که در نتیجه حلوا شکری امروزی بدست آمد، و بتدریج سطح تولید توسعه یافته و مصرف عمومی پیدا کرد.

بطوریکه امروزه مدت ده ماه از سال از شهریور تا اواخر خرداد سال بعد در تمام نقاط ایران با توجه به شرایط اقلیمی حلوا تولید و مصرف می شود.